top of page

LOLA KOUNDAKJIAN —ARMENIA/USA—



Lola Koundakjian (www.lolakoundakjian.com) is an Armenian poet, editor and translator living in New York City since 1979. She runs the Dead Armenian Poetry Society and curates and produces poems and audio for the online Armenian Poetry Project. Lola’s translations from Western Armenian to English are in Ararat Quarterly, Rattapallax, Poetry International at SDSU, with more scheduled in Wassafiri in 2024.

Since 2010, Lola has read her work at six international poetry festivals. In 2021 her third book -- The Moon in the Cusp on my Hand -- won the Minas and Kohar Tololyan Prize in Contemporary Literature. Lola serves on the board of the International Armenian Literary Alliance (https://armenianliterary.org)


PINE NUTS

When Mum got married,

she moved from one tongue to another,

reading British and American magazines

about life a million miles away --

contributing to her culinary training

as a young wife and mother.

She baked Bavarian chocolate cakes,

assembled Danish appetizers,

pan fried beef escalopes and Wiener Schnitzels,

hardly comfort foods for a child.

Grandmother always welcomed us with rice pudding,

the lumpy type served in small glass cups,

the cinnamon freshly dusted on top,

still warm -- when my brother and I arrived to visit.

At the market near granddad’s old shop,

we’d stop by an open-air café,

with displayed glasses of syrupy jellab

and creamy mughlee, with pine nuts

or pistachios as toppings.

Sweet and refreshing,

the hidden gems were crunchy

unexpected bursts to my developing palate –

teaching me that food came from love,

instead of a Betty Crocker recipe.




2. Աղաւնիները


Դրացիներս փոխադր1եցան.

Մէկը, ապա երկրորդը

կամաց-կամաց

հաւագեց ապրանքները.

մէկ առ մէկ

պարպ1եցան տ1փերը

1 քաշեց1աւ դ1ռը։

Հիմա՝ հարկաբաժինը

պարապ է 1

կամաց-կամաց

աղաւնիները կ1 գան

1ր որ երաժիշտները

կ՛ապրէին։

Իրիկ1այ դէմ,

Քով քովի նստած

ամէն պատ1հաններ1ն սէﬕն՝

աղաւնիները կարծես մտիկ կ՛ընեն

ներսի ստ1երները

ինչպէս ես՝

ﬔղեթիներ1ն յիշատակը։


Published in Horizon Literary Aug 2021


2. The pigeons

My neighbors moved.

One, then the other

Slowly collected their things.

one after another

the boxes were packed

and the door was pulled shut.


Now, the apartment

Sits empty

And one by one

the pigeons visit

the musicians apartment


In the evenings

Sittng next to one another

along the window sills


the pigeons seem to search

for the shadows inside the apartment

just as I long to hear their melodies.

Translate by the author



3. Նիւ Եորքի փապ1ղիները


Բոլո՛րս, աﬔ՛ն կենդանի է1թիւն, ﬕﬕայն ոգիներ, ոչինչի ստ1երներ չե՞նք:

Ոդիսեւս

(Սոփոկլես, «Այաքս»)

Երկար են Նիւ Եորքի փապ1ղիները,

Երկար են 1 աղմկոտ,

Երբ աﬔն առտ1, երբեﬓ աﬔն իրիկ1ն,

Կը քալեմ իր ստորերկրեայ շաւիղներէն։


Աղմկոտ են Նիւ Եորքի փապ1ղիները,

Աղմկոտ են 1 գարշահոտ,

Բայց աﬔն առտ1, երբեﬓ աﬔն իրիկ1ն,

Կը քալեմ ոլոր1ած 1ղիներէն։


Ո՞ւր են գաղտնի անցքերը,

Սենեակներն 1 խ1ցերը։

Ո՞ւր են հսկայական ﬕջանցքները,

Անհաւանական անկիւններն 1 թակարդները։

Միﬕայն երեւակայ1թեանս մէ՞ջ։


Հոս կը տեսնեմ տասնեակ մը

անտ1նիներ՝

Ձﬔռը աւելի։


Հոն կը բարեւեմ կայարանին աշխատաւորները,

Գնացքները 1 գետինը աւլողները,

Մէզի հոտերը 1 փսխ1նքները սրբողները

Ձﬔ՛ռը շա՜տ աւելի.


Հոս կը մտածեմ թէ օր մը

պիտի հանդիպի՞մ Օրփէոսին եւ Էվրիդիկէին

Ու կը փնտրեմ զիրենք

Աﬔն եկող-գացողներ1ն մէջ,

Աﬔն առտ1, երբեﬓ աﬔն իրիկ1ն։


Կ՚երեւակայեմ թէ այս անգամ

Էվրիդիկէ օթոյի արկածով մահացած

Օրփէոս՝ անհեթեթ

աշխարհի մէջ կը փնտռէ իր սիրելին,

1 ինծի պէս կը քալէ


Նիւ Եորքի փապ1ղիներ1ն մէջ,

կոյրի մը պէս, ճերմակ գաւազանի մը հետ

զննելով աﬔն գաղտնի 1ղիները,

սենեակներն 1 խ1ցերը։

Յ1սալով թէ կա՛ն հսկայական ﬕջանցքներ,

անհաւանական անկիւններ բայց քիչ թակարդներ։


Օրփէոս ﬕﬕայն իր յոյսեր1ն մէջ,

կրկին կը տեսնէ Էվրիդիկէն

հարսի հագ1ստը հագած

հեռ1էն մօտենալը

հարսանեկան փ1նջ մը ծաղիկը

1 ժպիտը։


Բայց այսօր՝ առանձին եմ

Նիւ Եորքի փապ1ղիներ1ն մէջ

ինչպէս աﬔն առտ1,

երբեﬓ ալ աﬔն իրիկ1ն։


Նիւ Եորք




3. New York Tunnels



translated from Western Armenian by the author

Odysseus: For I see that we are but phantoms, all we who live, or fleeting shadows.

Sophocles, Ajax

Long are the tunnels of New York,

too long and noisy,

when every morning, sometimes every evening,

I walk through its underground trails.


Noisy are the tunnels of New York,

excessively noisy and smelly,

but every morning, sometimes every evening,

I walk through its snaky paths.

Where are the secret passages,

rooms and cells?


Where are the gigantic corridors,

improbable corners and traps?

Simply in my imagination.


Here I find a dozen

homeless people;

in Winter more.


There I greet the station workers,

trains and floor sweepers,

who clean the urine and the vomit;

in Winter much more.


Now I think that someday

I will meet Orpheus and Eurydice

and I search for them

among the throngs

every morning, sometimes every evening.


I imagine that this time

Eurydice died in a car crash.

Orpheus, distraught

searches for his beloved,

and he walks like me

through the tunnels of New York City,

like the blind with a white cane

probing every secret corridor,

room and trap,

hoping that there are huge corridors,

unbelievable angles but few traps.


Orpheus hopes that

once more he will meet Eurydice

in her bride's dress

walking towards him,

her wedding bouquet

and smile.


But today, I am alone

in New York’s underground tunnels

like every morning,

sometimes every evening,





4. IN SEARCH OF RILKE AT THE METROPOLITAN MUSEUM OF ART

After a reading of Archaic Torso

A Sunday a)ernoon, the final lazy weekend of the summer, I escape to the cool, bright corridors of that

art ins>tu>on. I am in search of Apollo or Rilke.

In the Hellenis>c and Roman wing I find Hermes, Eros, Heracles, headless torsos of young men and

women, centaurs, athletes and heroes. I turn around each statue and sepulchre, reading labels and

descrip>ons.

In despera>on, I ask a guard but she’s clueless.

I search for him in a cubiculum nocturnum (i.e. bedroom), in galleries, in the faces and camera lenses of

tourists, finally finding him through old-fashioned help, the humble assistance of the informa>on desk

clerk.

There are two Apollos here. One in worse shape than the other, one slightly taller, one s>ll res>ng

against a marble trunk, one with more genitals intact, more of the hip areas defined, with both feet,

perfect toes and toenails.

***

The Japanese tourist photographs her friend grabbing, or is it covering, the genitals; I hear the guard

laughing hear>ly. Men, women and children walk by, few stop by to look at the headless torso, few read

the descrip>on, few acknowledge that THIS was Apollo, this WAS the god of music and poetry, son of

Zeus, father of Orpheus, one of the twelve Olympians, Dii Consentes. Who cares for those lesser gods

and heroes when Apollo is in the room?

And s>ll, I don’t find Rilke, a man at least in some form or manner represen>ng him, his essence, or a

man who has read his work, a man aware of that dilemma called mid-career or life crisis.

I wonder if I tear a piece of paper, write in bold capital leQers RILKE, and hold it up, will someone stop

and chat with me, sit and read with me that poem, ask me ques>ons about it, maybe exchange

something about himself, a revela>on found through this encounter.

If any answer to man’s inner quest is to be found on Earth, it could be at these feet, or another work of

art, at this museum or another like it, in this city or another metropolis such as the many found on this

or other con>nents.

And yet his torso

is s:ll suffused with brilliance from inside,

like a lamp, in which his gaze, now turned to low,

gleams in all its power.


0 comments

Recent Posts

See All

Commenti


bottom of page